Wil je meer weten over ons werk in De Tijdmachine? Wie kunnen dat beter vertellen dan onze eigen vrijwilligers? Lees hier hun verhalen.


“We gaan minimaal 2.000 ouderen terugbrengen naar de jaren 60 en kunnen dit niet alleen!”
Een kleurrijke VW-bus verschijnt voor mijn ogen in de Facebookgroep. Een plaatje dat me doet verlangen naar tijden die ik nooit heb meegemaakt. Mijn nostalgische ziel en nieuwsgierige aard steken de kop op als ik de oproep lees. Ik besluit een mail te sturen: “Beste Anne, graag wil ik me aanmelden als reisleider voor Stichting de Tijdmachine.” Zonder twijfel een van de beste beslissingen van 2016.

Tijdens de workshop waarin we kennismaken met de Tijdmachine, horen we muziek: van Tina Turner tot de Beatles, van Marco Borsato tot Prince. De Spice Girls brengen herinneringen bij mij boven. Herinneringen die verder voeren dan plateauzolen en playbackshows in groep 8. Ik besef welke intense verliefdheden en tienerdrama’s achter één enkel liedje schuilgaan.

En dan heb ik nog niet eens dertig levensjaren achter de rug. De mensen die we meenemen in de Tijdmachine hebben vaak driedubbel zo lang geleefd. Zij koesteren herinneringen bij ieder voorwerp. De man aan mijn arm die zich weer even in Wenen waant. De vrouw die giechelend vertelt hoe ze vroeger met elke jongen van het dorp zoende. Toen haar vader dat ontdekte werd ze subiet naar een meisjeskostschool gestuurd. Uiteraard wist ze daar zelfs mannen te vinden. Zo’n vrouw heeft een andere benadering nodig dan de gereformeerde dame die wegdroomt bij de Psalmen, om maar even een uiterste te noemen. Ik spreek met een zakenman die de halve wereld over reisde. Nu reist hij in gedachten, achter zijn rollator. Als hij begint te spreken zie ik geen oude, grijze man. Heel even reis ik met hem mee naar Bali en Peru. Maar dan besef ik met een schok: ik zit gewoon in Castricum.

Verderop zit een vrouw bij de platenspeler, volledig in vervoering bij de liedjes van Jacques Brel. Die aanblik zet alles even stil. Wij worden er ook stil van. Zo’n moment, waarop mensen de tijd vergeten en stilstaan bij wat ze echt belangrijk vinden, zet alles in beweging.

Een woonzorgcentrum lijkt soms een plaats waar alles grijs en grauw is. Maar ik zie elke keer weer mensen die vol met wijsheden, grapjes en vragen zitten. En zelfs als dat weg lijkt te vallen, resten er nog herinneringen, gevoelens en wensen. Zoals een vrouw zo mooi verwoordt: “Ik ben dan wel oud en mijn zicht bijna kwijt, maar dat betekent niet dat ik behandeld wil worden als een kasplantje!” Zij heeft een schat aan levenservaring. Kasplantjesonwaardig. Ze is oud en autonoom.

Vorige maand proostten we op de laatste Tijdmachine-dag van dit seizoen. Het is nog lang niet afgelopen, al zit het seizoen waarin we rondtrokken langs woonzorgcentra er voorlopig op. Het stemt me weemoedig. Een winter zonder ouderwetse koffiemolen, Wim Sonneveld en Tijdmachinegrapjes. Gelukkig hebben we de verhalen nog. De Tijdmachine is nog lang geen verleden tijd. Binnenkort ga ik een dansje wagen bij een Gouwe Ouwe-feestje. Wie weet kan een charmante oude man me nog wat ritmegevoel bijbrengen.’

–Vrijwilliger José Verwaal


‘Vanmiddag mocht ik weer een keer aan de slag voor Stichting de Tijdmachine. Een prachtig initiatief van 2 mooie mensen. Zij plaatsen een ruimte geheel ingericht in de stijl van de jaren 60 in wooncentra voor ouderen, vol met foto’s, voorwerpen, oude lp’s etc. Vandaag stond deze in een huis waar veel ouderen met dementie wonen.

Ik mocht met Willem van 85 gaan praten. Wat een prachtige man is hij. Hij kwam door het zien van de oude foto’s en de oude sfeer helemaal tot leven. Mooie verhalen van zijn leven kwamen los. Wat ik pas achteraf hoorde, was dat het vaak moeilijk is om contact met hem te maken. Ik kon bijna niet geloven dat dit dezelfde man was. En dat raakte me … Wat fijn om hier een onderdeel van te kunnen zijn.’

–Vrijwilliger Jikke Broxterman

word_vrijw_pag

‘Sinds 2014 ben ik vrijwilliger bij de openingsfeestjes van De Tijdmachine. Elke keer is anders: de ruimte, de bewoners, de verzorgers en zelfs de band. En iedere keer is bijzonder.

Bij iedere opening hoort een bijzonder verhaal: een mondharmonica solo van een dame van 90, hand in hand muziek luisteren of tijdens huiskamerconcerten swingen met een kleine groep op de muziek van de briljante muzikanten! We brengen de bewoners een fijne middag, maar ondertussen krijg je er zelf zoveel voor terug: de setting nodigt bewoners uit om te delen, een verhaal, een emotie, een herinnering…
Ik koester deze middagen en fiets voldaan en vrolijk weer naar huis!’

— Vrijwilliger Willemijn Barendregt

gouweouwe